Po imprezie

W dzielnicy mieszkalnej Pragi Žižkove Student-historyk Vojtech odkrywa w piwnicy baru "U Ztraceného času" wytartą skórzaną walizkę z przeplatanymi listami w języku czeskim i niemieckim. Wewnątrz znajduje się klucz do opuszczonej fabryki pod Libercem oraz zdjęcie z 1989 roku przedstawiające jego ojca wraz z nieznajomym w płaszczu stojącym przy wejściu do budynku. "Ten ślad musiał zniknąć, prawda?"próbuje, patrząc na rdzę na krawędzi zdjęcia. Przyjaciółka Wojciecha, Pielęgniarka Karolina z Kliniki Winogrady, zwraca uwagę, że na odwrocie znajdują się oznaczenia numeryczne podobne do numerów oddziałów. Jednocześnie barman Pavel, niegdyś gitarzysta, przeszukuje archiwa Teatru Narodowego, próbując odczytać dziwny napis na partyturach pozostawionych przez jego matkę-dyrygentkę, zaginioną po" aksamitnej " rewolucji.

Podążając za wskazówkami, Vojtech udaje się do wioski niedaleko Brna, gdzie stary mieszkaniec karczmy "U Černého vola" daje mu płytę winylową z nagraniem chóru; dwie minuty później w tle szepcze zdanie: "wciąż są w tunelach pod Wyszehradem". Tam, w praskim metrze, Karolina wpada na Eliszkę, dziewczynę w skórzanej kurtce, która zebrała stare bilety z dziwną symboliką. "Twój ojciec nie zginął" - mówi, wręczając zwęglony dokument bezpieczeństwa. "Spalił most, żeby ukryć listę". W podziemnym hangarze fabryki znajdują pudełko z kasetami wideo: głos spikera nagle przerywa przerażony krzyk, a na ścianie graffiti z datą "17.11.93" i sylwetką czołgu wykonaną przez dziecięce linie.