Księga Boby Fetta

Boba Fett to ktoś, kogo trudno zabić. Wystarczy zapytać sarlacca, do którego ziejącej paszczy Fett wpadł w „Gwiezdne wojny: Część VI – Powrót Jedi”. Gdyby na pustynnej planecie Tatooine znajdowała się wtedy ekipa dokumentalistów, ktoś o łagodnym, głębokim głosie powiedziałby, że Boba Fett jest skazany na powolne trawienie przez następne tysiąc lat — mniej więcej. Jak się wydawało, po dostaniu się do wnętrza tego stworzenia nie było już drogi ucieczki. Jednak po jednym obrzydliwym wydostaniu się i jednym ciężko rannym sarlaccu, narrator dokumentu okazałby się w błędzie.

Zobaczywszy najgorszą stronę Tatooine, Boba Fett postanawia zobaczyć również pozostałe — z tronu swojego dawnego pracodawcy, Jabby Hutta. Ale to ogromne krzesło może być bardzo niewygodne na planecie pełnej przestępczości. Oczywiście, Fett niełatwo daje się zepchnąć z obranej drogi, ale wielu rywali na Tatooine chętnie spróbuje. Można powiedzieć, że dziś Fett stał się łagodniejszą wersją samego siebie. Były łowca nagród nigdy nie stronił od brudnej roboty w galaktyce. Owszem, trochę martwił się o bezpieczeństwo Hana Solo, gdy Darth Vader zamroził go w karbonicie, ale głównie dlatego, że Jabba zażądał, by jego najbardziej znany dłużnik został dostarczony żywy.

Może pobyt w sarlaccu dał mu szansę na przemyślenie swoich życiowych wyborów. Może nadszedł czas, by się ustatkować. Stać się względnie łaskawym władcą. W przeciwieństwie do Jabby, nie chciałby od razu karmić niezadowolonych rancorem. Przynajmniej nie od razu.